امروزداشتم تویه خیابون قدم میزدم.

باخودم گفتم بریم بعد چند سال یه اپم بنویسم.

ببینم دوستای قدیم به ما سر میزنن یا نه فراموش کردن ما را.

تاین متن را دارم مینویسم تازه ازسرکاربرگشتم تورا دیدم یه کافینت بازه .

برمیه سربزنم ببینم چه خبره؟!

                              مرغ باش بپرـ ــــ ـــــ ـــ ـ     شتر  باش ببر

هجرت از وبلاگ به وبلاگ دیگه تغییر همه را از من دو ر کرده ما را فراموش کردن

بعد مدت ادم اگه از خودش یاد نکنه از یاد میره

چرا؟؟؟؟

ای اشنای خوبم    تا زود برگرد

من ماندم اینجاپیش این دلبستگی ها

تورفتی اما با         تمام خستگی ها

پژمردم اینجامن      از دردتنهایی

بر لب رسد جانم تا انکه باز ایی

ای رفته ازاین قدس تا قدس رسیدن

ای بهترین پروازای بهترین پریدن

تنها تو درمانی     بر درد دل من

هنوزاین دیوارسنگی سایبون واسه من

سقف کوتاه اتاقم    اسمون واسه من

هنوزاون پرده        همون رنگی که بود

باهمون شکل قدیمی باهمون نقشی که بود

اما ما اونی که بودیم دیگه نیستیم واسه هم

توخودت اینو میدونی چی بگم من چی بگم

گله ها خیلی زیادن چی بگم

گفتنا همیشه تلخن مثل زهر

هنوزم ایینه     روتاقچه است

هنوزم یار بیکاره هنوزم پنجره بستست

         با من کاری نداره

من    اگه  هنوز می خونم    

واسه  خاطر  دل   توست

شعر من صدای غم نیست

هم صدای حسرت توست

عزیزم اگه خزونم  واست از بهار می خونم

تو رو تنها نمیزارم گر چه تنها جا می مونم

اگه   تو    شبای   سردت

با  خودت  تنها  می شینی

من برات میخونم از عشق

تا   که   فردا  رو  ببینی

اگه  همصدای  اشکی واسه آرزوی بر باد

من برات میخونم ای گل نو بهارونبراز یاد

همه   دلخوشیم  به   اینه

ای   تو   یاد   موندگارم

گرچه عمریه تواین دشت

 یه    خزون   بی بهارم